موسسه آموزش عالی آپادانا نشریه مطالعات روانشناسی آپادانا - Studying the relationship between body dysmorphic disorder and social isolation in girls and boys in Shiraz city برسی رابطه بدریخت انگاری بدنی و انزوای اجتماعی در دختران و پسران شهر شیراز 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA مهشید دانشجو سحر استاد راهنما Abstract The present study aimed to investigate the relationship between body dysmorphic disorder and social isolation among young people. Body dysmorphic disorder is a cognitive-emotional disorder that is associated with excessive preoccupation with body appearance, severe dissatisfaction, and avoidance behaviors. On the other hand, social isolation, as one of the psychological consequences of this disorder, plays an important role in reducing the quality of life and mental health of individuals. The method of the present study was descriptive and correlational. The statistical population included all girls and boys aged 18 to 40 years in Shiraz in 1403, from which 120 people were selected using convenience sampling. The data collection tools included the Body Dysmorphic Metacognition Assessment Questionnaire (Rabiee et al., 2011) and the Social Isolation Questionnaire (Chalepi and Amirkafi, 2004). The data were analyzed using descriptive statistics and Pearson correlation coefficient. The findings showed that there is a positive and significant relationship between body dysmorphic disorder and social isolation. This means that people who have a higher level of preoccupation with their body appearance are more likely to feel lonely, isolated, and withdrawn from social interactions. The results also indicated that body dysmorphic disorder can act as a predictive factor in the occurrence of social isolation. In fact, frequent preoccupation with perceived physical defects is associated with reduced social self-confidence, avoidance of social interactions, and feelings of rejection. These findings were also consistent with the results of some previous domestic and foreign studies and reaffirm the importance of examining the psychological dimensions of body image in the social health of young people. Analytically, the results indicate that body dysmorphic disorder can play a predictive role in the occurrence of social isolation and provide the basis for designing over-the-counter interventions and promoting mental health. چکیده پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه میان بدریخت‌انگاری بدنی و انزوای اجتماعی در میان جوانان انجام شده است. بدریخت‌انگاری بدنی یکی از اختلالات شناختی-هیجانی است که با اشتغال ذهنی مفرط نسبت به ظاهر بدن، نارضایتی شدید و رفتارهای اجتنابی همراه است. از سوی دیگر، انزوای اجتماعی به‌عنوان یکی از پیامدهای روان‌شناختی این اختلال، نقش مهمی در کاهش کیفیت زندگی و سلامت روان افراد ایفا می‌کند. روش پژوهش حاضر، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دختران و پسران ۱۸ تا ۴۰ سال شهر شیراز در سال ۱۴۰۳ بود که از میان آنان، ۱۲۰ نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه ارزیابی فراشناخت بدشکلی بدن (ربیعی و همکاران، ۱۳۹۰) و پرسشنامه انزوای اجتماعی (چلپی و امیرکافی، ۱۳۸۳) بود. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و ضریب همبستگی پیرسون تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که بین بدریخت‌انگاری بدنی و انزوای اجتماعی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. این بدان معناست که افرادی که سطح بالاتری از اشتغال ذهنی نسبت به ظاهر بدن خود دارند، بیشتر در معرض احساس تنهایی، گوشه‌گیری و کناره‌گیری از تعاملات اجتماعی قرار می‌گیرند. نتایج همچنین حاکی از آن بود که بدریخت‌انگاری بدنی می‌تواند به‌عنوان عاملی پیش‌بین در بروز انزوای اجتماعی عمل کند. در واقع، اشتغال ذهنی مکرر نسبت به نقص‌های ظاهری ادراک‌شده، با کاهش اعتماد به نفس اجتماعی، پرهیز از حضور در جمع و احساس طردشدگی همراه است. این یافته‌ها با نتایج برخی پژوهش‌های پیشین داخلی و خارجی نیز همسو بود و تأکیدی دوباره بر اهمیت بررسی ابعاد روان‌شناختی تصویر بدن در سلامت اجتماعی جوانان دارد. از نظر تحلیلى، نتایج بیانگر آن است که بدریخت انگاری بدنى مى تواند نقش پیش بینی کننده ای در بروز انزواى اجتماعى ایفا کند و زمینه طراحى مداخلات بیشگیرانه و ارتقاء سلامت روان را فراهم آورد. /downloadfilepdf/242760